ریشههای فرهنگی ایران در ادبیات نهفته است
ابوالقاسم محمدی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ با بیان اینکه زبان فارسی، شناسنامه معنوی و سند هویت تاریخی ملتی است که در گذر هزاران سال، صیقل خورده و به گوهری گرانبها بدل شده است، گفت: ۲۷ شهریور، روز بزرگداشت استاد محمدحسین شهریار و روز شعر و ادب فارسی، بیش از آنکه تقویمی برای یادبود درگذشت یک شاعر باشد، بهانهای برای بازاندیشی در جایگاه فرهنگ در ساختار جامعه است.
بیشتر بخوانید
وی افزود: ادبیات ایران تنها مجموعهای از ابیات و غزلها نیست، بلکه آرشیو تجربههای زیسته، دغدغههای فلسفی، آموزههای اخلاقی و روایتهای حماسی مردمانی است که در فراز و فرودهای تاریخی، پیوند خود را با ریشههای فرهنگیشان حفظ کردهاند.
این مدرس دانشگاه یادآور شد: در دنیای مدرن امروز که تکنولوژی و سرعت، فضاهای زیستی را احاطه کردهاند، ادبیات و شعر فارسی همان لنگرگاه امن است که جامعه را از گسستهای فرهنگی حفظ میکند.
وی با اشاره به اینکه استاد شهریار، به عنوان پلی میان ادبیات کلاسیک و معاصر، با سرودن حیدربابا، توانست مرزهای زبانی را بشکند و نشان دهد که چگونه میتوان با تکیه بر اصالت، قلوب مردمانی با زبانها و گویشهای مختلف را به هم پیوند داد، عنوان کرد: این ظرفیتِ وحدتبخش در شعر فارسی، همان چیزی است که امروز برای همبستگی اجتماعی در استانهایی نظیر زنجان، بیش از پیش به آن نیازمندیم.
محمدی اظهار داشت: باید بپذیریم که ترویج شعر و ادب در میان نسل جوان، نه یک فعالیت تزیینی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای سواد رسانهای و فهم عمیقتر از جهان است.
وی تصریح کرد: شعر و ادب فارسی میراثی زنده است میراثی که باید از کنج کتابخانهها خارج شده و در بطن زندگی اجتماعی مردم جاری شود، پاسداشت این روز، تجدید عهدی دوباره با خرد، زیبایی و انسانیتی است که همواره در کلام بزرگان این سرزمین جاری بوده است، عهدی برای آنکه نگذاریم غبار فراموشی بر سیمای روشن زبان مادریمان بنشیند و روایتهای اصیل ایرانی در هیاهوی جهان مدرن گم شود.
انتهای خبر/